Het was zondagavond in Estland net niet voor Xander Dierckx en Louie Van Gelder. Het Antwerp-duo boog in de EK-finale U17 het hoofd na strafschoppen tegen Italië. Even ervoor hadden hun leeftijdsgenoten uit de Laars in blessuretijd gelijkgemaakt, eveneens met een elfmeter, na ongelukkig handspel van Dierckx. Dubbele pech dus. "Topsport kan keihard zijn", vertelt Sven Vermant, bondscoach van de U17. "Op basis van de geleverde kwaliteit waren we een verdiende laureaat geweest. Het is zuur om zonder beloning achter te blijven." Met een zilveren medaille op zak onthoudt Vermant desondanks het positieve. "Dat we als eerste Belgische U17-elftal ooit de finale bereikten, blijft een historisch feit." Ook Thomas Wils zat aan het scherm gekluisterd om zijn 'leerlingen' aan het werk te zien. De oud-middenvelder werkt als voetbalcoach al ettelijke jaren met Dierckx en Van Gelder op de Topsportschool in Wilrijk. Daarnaast loodste hij hen vorig jaar – aan de zijde van Geert Emmerechts – naar de U16-titel met Antwerp. Ook dat was – op Elite 1-niveau – nooit eerder vertoond in de clubgeschiedenis. Wils kent Dierckx en Van Gelder door en door, maar ook de twee youngsters hebben geen geheimen voor elkaar, althans niet op een voetbalveld. "Ze vertrouwen blindelings op elkaar", aldus de Kempenaar. "Ik begrijp maar al te goed waarom ze bij de nationale ploeg redeneren: 'Zíj vormen het hart van ons team.'" Vermant beaamt: "Hun complementariteit heeft in grote mate te maken met hun voetbalintelligentie. Soms heb je dat met een ploegmaat. Zonder veel te zeggen vul je elkaar perfect aan, geef je onderling dekking en vind je mekaar in balbezit. Het zijn allebei geen grote roepers, maar dat hoeft niet. Vanuit hun rol zijn ze natuurlijke leiders binnen een ploeg." De twee tienertalenten verschillen qua profiel en postuur. Dierckx is de grotere van de twee en infiltreert graag in de vijandelijke box, zoals hij in de finale enkele keren liet zien. Van Gelder is meer de controleur, maar wel een met goeie voetjes. Terwijl Van Gelder nog wacht op zijn debuut in de hoofdmacht van Antwerp – hij werd afgelopen seizoen geveld door klierkoorts – staat Dierckx op persoonlijk vlak iets verder in zijn carrière. Hij brak door in december en deed in totaal 23 keer mee, waarvan negentien keer als basispion. Geflankeerd door zijn leeftijdsgenoten viel in de EK-finale op hoe volwassen Dierckx speelt voor zijn leeftijd. Dat heeft hij van oudsher, zo blijkt. "Vanwege zijn volwassen stijl – zijn lengte en behoorlijke tweevoetigheid – mocht Xander op school vaak met een oudere leeftijd meetrainen", zegt Wils. Herkenbaar voor Vermant. "Die maturiteit zat al in zijn spel toen hij in oktober meedeed in onze kwalificatiewedstrijden. Zijn debuut voor Antwerp moest toen nog volgen, al maakten de wedstrijden in eerste klasse hem uiteraard nog een stuk rijper." Dierckx nam zijn verantwoordelijkheid door de eerste strafschop van de penaltyreeks feilloos om te zetten. "Over de volgorde bestond weinig twijfel", pikt Vermant in. "Xander zei heel kordaat: 't Is goed, ik neem de eerste.' Dat zegt veel over hoe hij in elkaar zit, net als de overtuiging waarmee hij trapte." Ondanks de prima start van de strafschoppenreeks beten de Jonge Belgen in het zand. Noa Ojea en Tinus Moorthamer – die deze zomer Antwerp inruilt voor Racing Genk – misten penalty’s vier en vijf. Veel tijd om stil te blijven staan bij het EK is er niet, want donderdag beginnen de examens. De voetbalbond stuurde een studiecoach mee.